Yelda Karataş’a dünyandan uzanırsın bu boylu boyunca bulutlaraöyle ki güneş sımsıkı ısıtırbeklenenin aksineve sis kaplar dumanıylabu sefer artık zehir zemberek dolaşırsu birikintisi sonradolar su ve zehir ve subunca şeyden sonra sensen kökü nerede bilinmeyen bir ışık hüzmesisen ki yakutun sol camından izlersinbizi, yaşamı ve dengini yaşam seni seyreder der ki gözlerin ne renkyaşam sana bakar ve der …

Sarı evlerin ışıklı duvarlarına Mihraba doğru yürürken sen Buklelerinden düşen çiçek yapraklarıydı  Ay’ı kapatmayan bulutlara Yıldızlı gökyüzüne ve sana Sana Nastyenka sana Koca bir ömre sığdırılmış bir anlık mutluluk İnsandan başka gidecek yer yok “Bir anlık mutluluk koca bir ömürde az şey mi?” Kentin mutsuz insanları Doğadan uzak yaşamları Birbiri ardına sıralı donuk yüzler Bir …

Sophie Scholl için (1921-1943) I güneşi gözlerinden akıt yüzünedeğmesin sözlerin acı beton demirebu bilinmez dünyanın ahı bi senin mibir insan mı kaldık peki bu nefes sesi neilk taşını kim koydu bu pencerenincoşkusu yüreğinin, en yüce şeysin sendaha az önce sarıldım anneme  kalbinin sırrını aç, davrangüçsüz de kalınırbensiz de olunurbunca insan niye gitti ey! korkuyu aşan …

Önce mekândan bahsetmeli,Sonra zamandan belki.Bir buz demeli, bir saz,Aşkın en iyi malzeme olduğunu da ihmal etmemeli. Acı da gelir peşine,Belli ki sevişmek de —Söylemezsek ayıp. Az önce, az sonra, az kala...Ben sana meftun, sen kime acaba? Ah, bitirdin bizi de bitirdin.Bitiriyorum ben de şimdi bu şiiri.Bitirdim.Bitirdim.Bitirdim.