Berivan

Köy çocuklarına

Parmağı dişlerinin arasında, 
Saçları bir bozkırın yalnızlığında,
Adın büyük bir ormandır Berivan.
Nasıl ki büyük kentler kalabalıktır,
Ve yalnız akar adımların çokluğu orada,
Bazen senin ormanının taşı olmak,
Yalnız bırakmaz ellerinin telaşını.
Sen hayaller kurmada üstünsün,
Sen çocukluğun en candan gülüşü,
Bir bahar açmaktır derdin, bir çiçek olmak,
Sancılı olacaktır elbet büyüdüğün toprak,
Bu kurak toprağa kök salmak sana uzak,
Korkuyu uyut, çık bu soluksuz platodan.
Tepelerin üstüne indiğinde karanlık,
Yıldızların ötesinde de yeni bir iklim var.
Bilirim en günahsız insan, çocuk kalmıştır hep.
Her biri umutlu bir akşamın eve dönüşü gibi,
Sesin bir dama konan baykuşun soluğudur Berivan.
Seni tanıdığım an, eski bir zaman oldu
Gün değişiyor ve aynı kalmıyor insan.

Bilmiyorum, neredesin?
Cızlevet, kar ve çamurlu köy yolları
Tandırın dumanı kırık bir ocağın yanıbaşında,
Kuzuların doğumu heyecanlandırır mı halen?
Duygularla düşlerin kaplandığı o esrik yorgan.
Parlak bir gecenin sonsuzluğunda,
Adın kuşları vurmayan bir çocuktur Berivan