Home/Serpil’in Kaleminden

Serpil’in Kaleminden

Hastanede Çocuk Olmak

Beyaz duvarların, keskin ilaç kokularının ve ritmik cihaz seslerinin arasında, dışarıdaki dünyadan çok farklı bir zaman akar hastane odalarında. Orada günler, takvim yapraklarıyla değil; tahlil sonuçları, serum süreleri ve pansuman saatleriyle ölçülür. Ama o odaların içinde, her şeyden önce ‘çocuk’ olan, gözlerinde koskoca bir dünya taşıyan mucizeler yaşar. İşte tam da bu yüzden, o beyaz …

Bir Çiçek

Resim: Selin Naz YenihatayBir çiçek duruyordu, orda, bir yerde,Bir yanlışı düzeltircesine açmış;Gelmiş ta ağzımın kenarındaKonuşur durur. Bir gemi bembeyaz teniyle açıklarda,Güverteleri uçtan uca orman;Aldım çiçeğimi şurama bastım,Bastım ki yalnızlığımmış.Bir başına arşınlıyor bir adam mavi treniKeşke yalnız bunun için sevseydim seni.Cemal Süreya

Bayram

Resim: Melina Akoğlu, 9 yaşKargalar, sakın anneme söylemeyin! Bugün toplar atılırken evden kaçıpHarbiye nezaretine gideceğim.Söylemezseniz size macun alırım,Simit alırım, horoz şekeri alırım;Sizi kayık salıncağına bindiririm kargalar,Bütün zıpzıplarımı size veririm.Kargalar, ne olur anneme söylemeyin!Orhan Veli Kanık

Uyanınca Çocuk Olmak

Resim: Hazal Bergin, 5 yaş Siz ne iyisiniz, ben sizi bir şeylere benzetiyorumBilmem bir testi, bir bakır sahan kolay mı sizinleÇok rahat bir gökyüzü mü var sizinleGüneş bir pazartesi olarak mı duruyor burnunuzdaYoksa bükülmüş bir nehir gibi mi küpelerinizdeSiz küçük adıyla mı çağırırsınız sessizliğiÖyle mi, ya kim uyandırır sizdeBu sevişme dalgalarını, aşk sesleriniBak'ları, duy'ları, okşa'ları, …

  • 1
  • 2