İtiraf

suçluyum sayın hakim
ben kendimi öldürdüm 

burnumdu ilk öldürdüğüm
sürülecek sefaların yasaklandığı ortamda
koklamak ağır suçtu akşam sefalarını
karanfiller, güller
sadece vazoda yaklaşabilirler bir kadına
hepsi kokabilir ama
hayalinde gördüğü her kadını soyan adama
kıskandım
öldürdüm burnumu
koklamasın, çekmesin içine diye
sevgisiz sevişmelerde
erkeğin gündüzden kalan ter kokusunu

seri katil olmam
ikinci cinayet sonrası
bulandık Van Gogh ve ben kana
kırmızıydı tuvalde güzel duran
renksiz olmalı aşk fısıltısı, aman
kızların kulakları tıkalı olsun
emirler sessiz
duyma, umut etme, aşık olma
öldür östaki borusunda aşkı
beynime kazıma, evet kısaca
kulağımdı ikinci kurbanım

suçluyum sayın hakim
dudaklarımı öldürdüm sonra
tat almak yasaktı konuşmaktan ve
yârin dudağından
dökülmemeli ne aşk ne fikirlerim
kiraz dudaklarımdan
söylememek daha iyi idi
kıpırdasaydı dudaklarım
sanki duyarlar mıydı ki

ah elimi de öldürdüm elbet
tutmasın kalemi
aşk namesi yazmak çok tehlikeli
yazarsa elim düşüncelerimi
bilirim sökerler ciğerlerimi

kalbimi öldürmek en kolay cinayetimdi
merak ediyorsan sayın hakim
anlatayım bu suçu nasıl işledim
bir taş güzeldir berrak derede su altında
sel ile gelirse tehlikelidir ama
recm yoksa da medeni kanunda
yüreğine taş basmak
her kadının kaderinde yazılı alnına
öldürmeden elimle toplamıştım
aynı sepete koydum
kalbimi öldüreceğim taşları
ve doğurduğum çocukları

ben suçluyum sayın hakim
seri katiliyim kendimin
hükmünü ver
kır kalemi
kanun namına
beynimi de sen öldürüver