Annem

Geliyor dağın yeli, çölün tortusu, çok
Bu göğün altını üstünü talan ettik, yok
Yok yok susmaya, yok var etmeye, 
İnsanın insana kardeşliği, yok yok. 
Çocuk yüzlerimiz kirlenmemişken daha, 
Ölüm çok uzak bir başkentti bilmediğimiz.
Annem eski bir sininin eteğinde,
Doyururken bedenimizin boşluğunu,
Elleri nasırlı sevgiler dağıtırdı yüzümüze.
Annem bir çingenenin göçü gibi yurtsuz,
Rengarenk bir çiçeğe dönüşürdü evimizde.
Annem ılık bir kadın rahmeti sarmalarken bizi,
Çocuklarını emziren göğsüne gömerdik neşemizi.
Sana yeni bir cennet bıraksak kokusu yasemen,
Ah annem, kadın annem.
Bir günün teri soğumazdı olmasa esirgeyen elleri
Kuşlar da olmazdı, tellere asılı kalan fanila bembeyaz
orada,
Tenimizin rengi de masumdu herkes gibi orada.
Bir gün belki , belki de yeniden güneşi uğurlardık bir arada
Evimiz ve ağaçlar, eski bahçemiz de salıncakta
Annem bir gül demeti gibi gönlümüzün panayırında.