Ben de Orpheus gibi çalıyorum şimdihayatın tellerinde ölümün ezgisinive yeryüzünün, bir de cennetin efendisigözlerinin güzelliğine söyleyebileceklerimkaranlık şarkılardır yalnızca. Unutma, sen de ansızın, hanio sabah, kurumamışken dahadöşeğin çiy yağmurlarından,karanfil henüz uyurken göğsünde,görmüştün o karanlık nehri,akıp giderken senin kıyılarından. Gerip suskunluğun telleriniakan kanının dalgalarına,ses veren yüreğine sarılmıştım.Gecenin saçlarına dönüşüvermiştibir tutam saçın gölgelerde,karanlığın o kömür rengi tanelerikar gibi …










