YARIM AMİNİN YASI

Annesin biliyorum
Sütünden zehir sağıyorsun hala
Çocuk büyüdü
Senin memelerinde hala diş izleri takvim gibi
Her ninni boğazında can kırığı 

Oysa ben senin karnında bir kara delik 
Oradan bakardın dünyaya
Göbek bağımla bağlardın intiharlarını
Beni doğurdun ve kendini gömdün
Kendini gömdün ve beni doğurdun
Şimdi aynı mezarın iki ucunda
Solucanlara anlatıyoruz aynı rüyayı

Anne
Senin ellerin ekmek kokmaz
Tırnaklarının altında birikmiş tüm dualar
Her üfürükte biraz daha batıyor tırnakların
Beni yutkunamıyorsun
Balık kılçığıyım
Şarapnel parçasıyım
En çok yarım kalan aminin yasıyım 

Sen ki kalbinin etlerini ilmek ilmek söken
Her parçasını yeniden çiğneyen
Çiğnedikçe bir ur gibi büyüyen
Ve o urda tekrar küçülen kadın
Rahim duvarlarında tırnak izlerin
Her biri okunaksız bir vasiyet

Biliyorum her gün
Günün bir yerinde
Beni yeniden içine çekiyorsun
O ılık dipsiz huzurlu mahzene
Ve ben
Her seferinde
Nefes almaya çalışan bir yetişkin cesedi olarak yeniden geliyorum dünyaya
Ağzımda senin kanın
Senin sütün
Senin suçun
Tadı aynı hepsinin

Sen bana bakma
Bakışların yaralıyor beni
Yaralasın
Anneyim
Ve ben
Bu derin yaranın dudaklarında
Korkularınla büyüyen bir uçuğum
Sızlarım ama geçmem
Her dudak büktüğünde bana
Sen
Kanarsın