…………………Metin Altıok ve Behçet Aysan’ın anılarına Bir kalem dikin toprağımaİki ucu da açılmış sipsivriBir elime bir gece yapraklarına Bir kalem dikin toprağımaTam da erken bahar vaktiAzar da kök salar belkiElim gece yapraklarına Bir kalem dikin mezarımaYan yana gelmemişSözcükler var daha (İnsan Aşklarının Külüdür-1993)
İçimdeki ses, söze dökülemeyen derinlikte Kemiğime değdi tiz bir yankının kesiği Tırıs giden bir at sanki koşuksuz, kanatsız Söze dökülemeyen derinlikte içimdeki ses Gözüme uyku girmeyen gecenin karanlığında Yine o uzun yürümelerden birinde Yağmur taneleri döküldü yeryüzüne İçimdeki ses, yorgun ama ümitsiz değil Ritmik ve temkinli Kelimelerine gem vurmuş Kendi elinde dizginleri Bir öfkeyi dalga …
Dokunmanın yaktığıtüm karşılaşmalarınzaman-ın koordinatlarında, hidrojen ve oksijeninyanmasıdır özündeakıp giden suyun hikâyesi belki bacakların-ın arasında.
‘gittim geldimkara saçlarımdan kurtuldum’* beyaza döndümbeyaza döndüm.yaşanmıştı, yaşadıydım.güzdüm,sonra kış.toprağı donayazdıran ayazdım.içimde çatırtısı dün buzullarının,çatılarından sarktım bu kentin.gözüne gözüne baktım,gözüne gözüne battımsokaklarından geçenlerin.kar örterken bin yıllık ayıplarıben örtülerimi açtım.karnım gayya kuyusu,ölülerimi doğurupbuzlu sulara attım.tutamadım,olmadı,taa Sarayburnu’ndan bir çığlık esti saçlarıma.karaydı, karanlıktı saçlarımyıldızlı gök sandıydımkibeni bir gençlik boyu sakladıydı.ağardı gök uzak denizlerde,ben gözlerimi kapadım.karnımı güneşe,saçımı beyaza açtım. *Gülten Akın
Zamanın durduğu anda Yirmi yedi nesne; kimisi zevk kimisi acı. Kimisi de tam ortası Geçici gerçeğin sanatı Fiziksel ve mental köprüler Objeler eşliğinde kişisel perspektifler Sevinç ve korkunun kokusu Anlık gerçeğin kalıcı duygusu Eylemle objelerin ve bakışların sesi Acıların yaraları ve onların izleri Önyargılar ortasında bir kadın yalnız ‘Yıldız olmak üzere yola çıkan bir kara …
Rüzgarın ağrısı tenimi çürüttü, Geceyi bekledim gün usulca giderken. Balkonumda suskunluğum Sandalyem, ben ve ay Dokunduk birbirimizin bahçesine. Uzadı sigaramın dumanı Sarı bir bozkırda koşan kısrak kadar Aceleci, ürkek bakışların yelesinden Gökyüzünün tarlasına dört nala koşarak Savaşçı bir kavmin yorgunluğuyla Dağları çizdim önüme, Irmaklar boyun eğdi, Taşların sesi duyuldu Uzaktan çok uzaktan Uğultusu kaldı ormanların. …
Vurulmuştu çocukluğuve altından kelepçe bileklerineKınalı sol elinin avuç içine bıraktı sağ elini,güç versin diyeZarif, çocuk boynu vardı,kuğu inceliğindeve kim bilir hangi oyundan kalanson gülüş kırıntıları aklının köşesindeAk gelinliği giyip büyümek yerine,büyüyüp de aklara bürünmek vardı hayallerinde.Ayazında gecenin bir vaktibir “gelincik” daha soluverdikanatarak düşleriboğazına sessiz çığlıklar çöküverdi…
Resim: Hakan Abdülhamid CerrahoğluKırmızı defterin yanında beyaz mendil Ülkenin yanında başka bir ülke Kartallarla paylaşıyor gökleri güvercin Bardağın yanında ekmek Kapının yanında bir başka kapı Dostluğu yaşamalı birbiriyle her komşu Gecenin sonu gündüz Elinin yanında sımsıcak bir el Kardeşçe bakışıyor güneşle ay Sonsuz kucağında evrenin Dünya bir avuç Okul arkadaşlarını sev
Resim: Hakan Abdülhamid Cerrahoğlu Bize kalan nedir bir yaş gününden; Pastanın büyüklüğü mü? Kahkahalar, armağanlar, Yoksa arkadaşlar mı? Nedir kalan bir arkadaştan; Tanıştığımız yer ve gün, Birlikte gezdiğimiz sokaklar, Yoksa sözleri mi? Büyüdükçe değeri yaşananların; Hatıralar gönülde kalır, Unutulmaz arkadaşların kardeş yüzü
‘KESTİM KARA SAÇLARIMI’ÇÜNKÜ‘ BİR BAŞKALDIRMA ANCAK SAÇLARINDAN TUTULUR’" Şimdi şaşıyorum bir toplu iğneyiBir yaşantı ile karşılayanlaraGittim geldim kara saçlarımdan kurtuldum "Gülten AkınKestim Kara Saçlarımı1960" saçlarımı hep kestim tutacak kadar kalmasın dedim çünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur "Turgut UyarAnneler Kaçar Gibidir1970Kesik kara saçlar üzerine küçük bir denemeDişi sesi şiiri incitmeden yükselten geniş alınlı, sonsuz imgeli bir …
